طعم تلخ خیانت
پیامش را که خواندم .قید کلاس بعدی را زدم و زنگ زدم بهش. گفتم میخوام ببینمش .گفت: چشم ...مثل همیشه .اگر چیزی در موردش خسته کننده باشد همین چشم گفتن های پی در پیش است که آدم را کلافه میکند.میگویم کجا منتظر باشد.میگویید میام خونه مفصل حرف میزنیم .میگم نمیخوام مامان چیزی بفهمه فعلا ..اون قبول میکنه .
نمیدانم از کی ما شدیم خواهر و برادر ولی میدانم از ابتدا نسبتی به این نزدیکی نداشتیم .
بدجوری آدم اعتماد جلب کنی است.خانواده ام قبولش دارند .آنهم خانواده ای که در مواقعی مو را از ماست میکشند بیرون.!!!!!
من که میرسم . او آمده است .سلام میکند و جواب مختصری میشنود.با سویچش بازی بازی میکند که من تشر میزنم و میگم نیومدیم پیاده روی ....
یه خوب عمیق میگه و شروع میکنه ....اگر میدونستم ذره ای حتی ذره ای غیر منطقی هستی یا نگرشت ..... میگم: فلسفه نباف .
صریح میگه: این خانم داره تو خانواده زیر آبی میره .(همیشه خانواده را به خودش هم ربط می).میگم دلیل و مدرک میخوام .و اونقدر دلیل میاره که قانع میشم ...... و انگار زهر نوشیدم اون لحظه .....
راهی خونه میشم حال خوبی ندارم .میگه: میرسونمت خونه .میگم: نه ...میگه :با این حالت ؟ میگم: دکتری مگه ؟ زیر لبی میگه یه دنده...میشنوم و چیزی نمیگم.
میگه: ماشین میگیرم لطفا تشریف ببرید منزل.این یعنی به شدت حرصش در اومده..از خیابان که رد میشیم همونجوری که خیلی محافظت گونه دستش رو جلوی من گرفته و حصار گونه راه میرود میگویید .باید امروز برم ...اما کاری داشتی یه تلفن کافیه .....سر تکان میدم و ...حالا من مانده ام یک کوه اعتماد بی مورد . من مانده ام و قلبی که میدانم خواهد شکست . من مانده ام و من .......
من امروز در این بهار و در سال۹۱ طعم تلخ خیانت را با تمام وجود چشیدم .
سلام خدا
میخوام بنده ات بمونم .کمکم کن.
...
رهگذر با کفش های گِلی اش از میان قالیچه ی گل ابریشمی دخترک گذشت...
دختر که به اطراف نگریست کسی را ندید ...
رهگذر وقتی آمد که دخترک قالیچه را در کف رودخانه ی همان حوالی شسته بود...!
دنیا را درست شبیه تخم مرغی بدستم داده اند .
و حالا میگویند محکم بکوب به دیوار.
تصمیم نگرفته ام هنوز..............
سلام
هر شب مهتاب را میبینم که از بام خانه سرک میکشد . میدانم می آیی !
زیرا سنگفرش خانه ترانه میکارد .
---------------------------------------------------------------
تلاش بی وقفه ی تو برای یافتن بعد های جدید زندگی تا مرا با آن پیوند دهی ...متحیرم میکند.
میترسم ...براستی میترسم چشم باز کنم و تو را نبینم ....
آنگاه چه خواهد شد؟؟؟؟
ممنون خدا . . .
به نام تمام زیبایی " خدا"
بهار آمد و قرار است دگر گونه باشی . اما وای به حالت اگر دگرگون شده باشی .شاید ادعایش همین است " تغییر ".
بهار می آموزد ـ اندیشیدن در زورقی نو و تمام تخیلاتت ضرب در زیبایی ـ بهار برایت آرزو میکند مدهوشی فراتر از هوشیاری و لطافتی به وسعت تمام سنگ های کف رودخانه ی همین حوالی !
بهار قرار است کام بردارد درست روی سینه ی رویاهایت و تو آخ هم نگویی !
قرار است تمام نداشته ات را یکجا تقدیمت کند . مانند( ع ا ش ق) شدن .
بهار می آید بی چون و چرا عاشقت کند ...چه بخواهی چه نخواهی ـ
حسی میان خواستنی نا خواسته ـ حسی فراتر از یک خلسه ...
بهار می آید تا کنار بگذاری هر آنچه را که نا خوشایندت هست و تا حال با خودت هم تعارفشان میکردی .
بهار زبان سرخی میدهد تا بلند ترین " نه " دنیا را فریاد کنی .
بهار گشاده رو و گشاده دست است ـ شک نکن بهار امسال لبریز است از تمام چیزهایی که آرزویشان کردی و حتی تمام آن تمناهایی که حتی بر زبان هم نراندی .
بهار حتی مینشیند وسط زندگیت و انگشت مخملی سبزش را میکشد میان آن خس و خاشاکی که تا حال تو کاشتی و او یکدم نیلوفرش میکند ... شاید ارکیده ..سوسن ... نرگس و هر آنچه باز تو آرزو کنی .
وای چقدر عاجزی اگر بهار بیایید و تو دست خالی بمانی .
سفیدی معصومانه این صفحه را با خودخواهی بی وصفی پس از ماهها به سیاهی ناگزیری میکشانم و این گونه می آغازم .
تو امشب پرواز میکنی از مبدا قلب من به مقصد وسوسه انگیز وطن و من دعاگوی لحظه به لحظه عمرت خواهم بود . تو آمدی و برایم آواز خواندی و مرا پر کردی از فرفره های رنگی و قایق های کاغذی ـ و دنیای من پر شد از تو و ...
همین چند پلک پیشتر می اندیشیدم چه زمان من و شما میشویم ما ـ چه بس ساده لوحانه فکری .
و حالاست که خوب میبینم فاصله ها ازین که هست دورتر و دورتر خواهد رفت و من حسرت به دل خواهم ماند . حسرت به دل تو ـ حسرت به دل وطن ...
چشمانم را میبندم شاید وطنی بسازم از تخیل ـ به راستی نمیشود ـ وطن هوایی میخواهد مانند هوای وطن . خاکی میخواهد همانند خاک وطن و آدم هایی ...
----------------------------------------------------------------------------------
از او خواسته اند بر علاقمندی اش فاتحه بخواند
برایش دعا کنید .
همین روزهاست که به دارش بیاویزند
قلبش را می گویم .
به نام یک مرد !
خاطراتت در ذهنم وول میخورند و شیطنت میکنند . گاهی قلقلکم میدهند و گاهی پای کوبان بر چشمانم گریانم میکنند . چقدر عجیب بودم آن روزهایی که نخستین بار شناختمت . چه موجودیت بکری داشتی . چقدر مجذوبت بودم ـ چقدر شیفته ...
چشمان نجیب ـ روح لطیف و قلبی حریری که با کلمه ای سخت می شکست . حالا چقدر در رفتنت دلم میسوزد . آتش میگیرد . دلم از مردمان طایفه ات گرفته و قیر سیاه نفرتشان از گلویم بالا میرود و چیزی نمانده خفه ام کند .
برای من !
مردی با تو ترجمه می شد ـ نجابت اما با چشمانت ـ و دستانت که حرفهای ملسی داشت برای دیدگان جستجوگرم .
حالا هنوز در سوگت نشسته ام و دلم هر لحظه بـُعد جدیدی از دلتنگی را در خود تجربه میکند .
امشب نه به نام یک همخون ! بلکه به نام یک مرد در سوگت نشسته ام !
دیماه . ۱۳۸۸
تو رفتی و من به نشان نبودنت
یکی از شاخه هایم را تا همیشه
خشکاندم !
----------------------------------------------------------------------------
