تبليغاتX
کلکینی برای دختری از افغانستان
کلکینی ( پنجره ای ) برای دختری از افغانستان

سفیدی معصومانه این صفحه را با خودخواهی بی وصفی پس از ماهها به سیاهی ناگزیری میکشانم و این گونه می آغازم .

تو امشب پرواز میکنی از مبدا قلب من به مقصد وسوسه انگیز وطن و من دعاگوی لحظه به لحظه عمرت خواهم بود . تو آمدی و برایم آواز خواندی و مرا پر کردی از فرفره های رنگی و قایق های کاغذی ـ و دنیای من پر شد از تو و ...

همین چند پلک پیشتر می اندیشیدم چه زمان من و شما میشویم ما ـ چه بس ساده لوحانه فکری .

و حالاست که خوب میبینم ازین که هست دورتر و دورتر خواهد رفت و من حسرت به دل خواهم ماند . حسرت به دل تو ـ حسرت به دل وطن ...

چشمانم را میبندم شاید وطنی بسازم از تخیل ـ به راستی نمیشود ـ وطن هوایی میخواهد مانند هوای وطن . خاکی میخواهد همانند خاک وطن و آدم هایی ...

 

----------------------------------------------------------------------------------

راستی از او خواسته اند بر علاقمندی اش فاتحه بخواند برایش دعا کنید .

                                همین روزهاست که به دارش بکشند قلبش را می گوییم .


+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم بهمن 1388ساعت 16:44  توسط فاطمه  | 

 

به نام یک مرد !

خاطراتت در ذهنم وول میخورند و شیطنت میکنند . گاهی قلقلکم میدهند و گاهی پای کوبان بر چشمانم گریانم میکنند . چقدر عجیب بودم آن روزهایی که نخستین بار شناختمت . چه موجودیت بکری داشتی . چقدر مجذوبت بودم ـ چقدر شیفته ...

چشمان نجیب ـ روح لطیف و قلبی حریری که با کلمه ای سخت می شکست . حالا چقدر در رفتنت دلم میسوزد . آتش میگیرد . دلم از مردمان طایفه ات گرفته و قیر سیاه نفرتشان از گلویم بالا میرود و چیزی نمانده خفه ام کند .

برای من !

مردی با تو ترجمه می شد ـ نجابت اما با چشمانت ـ و دستانت که حرفهای ملسی داشت برای دیدگان جستجوگرم .

حالا هنوز در سوگت نشسته ام و دلم هر لحظه بـُعد جدیدی از دلتنگی را در خود تجربه میکند .

امشب نه به نام یک همخون ! بلکه به نام یک مرد در سوگت نشسته ام !

 

                                                                                                   دیماه . ۱۳۸۸


+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم دی 1388ساعت 11:18  توسط فاطمه  | 
پرنده !

تو رفتی و من به نشان رفتنت

                                       یکی از شاخه هایم را تا همیشه

                                                                                     خشکاندم !

----------------------------------------------------------------------------


+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم دی 1388ساعت 11:18  توسط فاطمه  | 

گزارش یک درد !

 

زبانم از تمام گویش های جهان عاجز است . حتی زبان مادری ام را نمی فهمند .

نمیدانم دل و چشمانم به کدامین لهجه ی ناشناس جهان تکلم میکند که از ادراکش نا توانند .

از این روست که لب بسته ام ... لب بسته ام به تمام زبانهایی که مسلسل وار برایم قصه می بافند .

شعر می گویند .

و فلسفه نشانم می دهند .

لبریزم . لبریزم از این همه لطف که در پیمانه ام میریزند . ازین نسخه هایی که پی در پی برایم

می پیچند .

در جدالم که نگویم خ س ت ه ام ...


+ نوشته شده در  پنجشنبه شانزدهم مهر 1388ساعت 13:14  توسط فاطمه  | 
خسته ام از انگشتانم

                                 که دیگر طعم بچگی ندارند .

و سنچاقکی که دیگر جفت بازیش نیستم

                                         خسته ام از شاپرک

خسته ام از پیر مردان پارک نشین محل

                           و فرسوده زنانی که برای آرزو هایشان ژاکت مرگ میبافند .

 


+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم مهر 1388ساعت 19:34  توسط فاطمه  |